«بعضی ها دلشان سنگ سنگ است!»

بعضی ها دلشان سنگ سنگ است!

محرم که می شود؛شروع میکنند غر غر کنند که اِله و بِله؛

اعصابشون خرد میشه وقتی می بیینند صدای روضه و مداحی میاد؛وقتی می بینند مردم سیاه پوشیدند،وقتی خیل عظیم پرچم های محرمی را می بینند!

اصلا هم به این فکر نمیکنند که چه شد که این شد!

یکی را اون سر دنیا میکشند بعد احتمالا توی اخبار درباره ش میشنوی،اعصابت خرد میشه و به هم میریزی؛همه هم شروع میکنند به بد و بیراه گفتند به عاملانش!حالا اصلا معلوم نیست اونی که مرده آدم خوبی بوده؛بد بوده؛شاید اصلا مفسِد بوده!

اما دیگه کاری به این چیزا نداری که!داعش(مثلا!)سرشو بریده! «آی...وای!چه قدر بد!عجب آدمای نامردی ان؛حیوونای کثیف؛چه بلایی به سر بیچاره آوردن!»

حالا بیا یه قیاس بکنیم با کربلا و واقعه عاشورا!

حسین(ع) و خانواده ش و کلی همراه دیگه را از مراسم حج میکشانند به سمت کوفه؛آن هم با هزاران نامه و بعد...

اصلا بیا فرض کنیم قصه همین جا تمام می شود!چقدر می تواند دردناک باشد که هزاران خواهان و طرفدار داشته باشی بعد یکهو همه شان بشوند دشمنت؟!

امام را به زور به کربلا میکشانند و جلویش صف میکشند...این طرف اگر زنو بچه ها را هم به شمار سپاه حسین اضافه کنیم؛جمعیت شان به صد نمیرسد و آن طرف؛چند ده هزار سرباز جنگجو!

شرم آور است!

البته من که نمیخواهم روضه بخوانم پس درباره اتفاقاتی که بر خود امام،پسرانش،برادرش و خانوده اش افتاد نمیگویم؛فقط مطمئنم همه تان میدانید که کشته شدن این تعداد از بهترین انسان های تاریخ؛آن هم به سهمگین ترین روش ها،چقدر می تواند حال آدم را خراب کند!

بعد میگویند چرا گریه میکنی؟چرا سینه میزنی؟مداحی واسه ی چه است؟

میدانی؟!

گریه ی محرم؛گریه ای نسیت که از سر ترس جهنم و بهشت و اینجور چیزا باشه!

یک جو انسانیت که داشته باشی،دلت به درد می آید وقتی درباره این اتفاقات بشنوی!حتی اگر 1400 سال هم بگذرد...

.

+راستی!

-میدونستید 80% جمعیت هند هندو اند؟!و بعد!این را هم میدونستید که روز عاشورا توی هند تعطیل سراسری و رسمیه؟!عجب!

و اینکه؛اهل سنت با وجود اینکه امام حسین را نه بعنوان خلیفه و نه هر مقام دیگری و اتفاقا گاهی بعنوان دشمن خود میشناسند؛توی بعضی از کشورها؛واسه محرم به شیعه ها نذری میدهند تا به نوعی شریک غم شان باشند!

.

+این را بگم که من نه جانماز آب میکشم(بقول معروف!)؛نه بچه مذهبی ام و نه به قول کتاب های درسی:«در خانواده ای مذهبی بزرگ شده ام!»...

این را گفتم؛چون وقتی چنین حرف هایی را از یه بچه مذهبی بشنوید،خیلی واکنشها میتونید نشون بدید(!) که البته شاید هم حق دارید!ولی وقتی از کسی بشنوید،که حتی خودش هم از اینکه روزی انسان خوبی بشود نا امید شده؛آنوقت میفهمید که حسین فقط برای آخوندا و پیرمردا و بچه حزب اللهی ها نیست!

+فردای یک چنین روزی... بیخیال!