«کوه گلاسه!»

کوه نوردی هم واقعا ورزش سختی ست!...تازه یک سری هم که می روند صخره و نوردی و از دیوار صاف می روند بالا...!

در راستای تجربه ی اتفاقات جدید با «مجمع»،امروز هم رفتیم کوه صفه نوردی! ارتفاع زیادی نداشت...نهایتا هزار و هفتصد-هشتصد متر...ولی به شدت سخت و جان فرسا بود!

به اعتقاد من،خدا در خلق کوه ها کم لطفی کرده است...از آنجایی که می دانستند کوه ها به تفریحگاه هایی برای مردمان تبدیل می شوند،باید به گونه ساخته و پرداخته می شدند که بتوان راحتتر از آن ها بالا رفت!

البته نکته ی مهم درباره ی واقعه ی امروز؛تجریه ی ترشح آدرنالین در بدنم بود! چیزی که اخیرا به هیچ وجه تجریه نکرده بودم! دوز ترشح آدرنالین هم رابطه ی عکس داشت با شیب صخره ها...! یعنی هر چقدر شیب کمتر و صاف تر می شد؛بیشتر و واضح تر میشد صدای ضربان قلب را شنید!

وقتی به قله رسیدیم؛سراسر پوشیده بود از نام افرادی که قبلا به آن رسیده بودند...! و البته یک پرچم... که احتمالا طرف تصور کرده بوده که کار شاقّی انجام داده!

و البته،در رسیدن به قله؛نکته ی دیگری هم نهفته بود! در حقیقت،کوه نوردی وسیله ی اثبات این جمله است که «مقصد مهم نیست،این خود سفر است که اهمیت دارد!» چرا که در قله هیچ جیز خاصی یافت نمی شود؛بلکه تمام ترس و لذت و خستگی و هیجان کوه نوردی،در بالا رفتن از کوه نهفته است!

به هر صورت،

پیش از امتحانات، یک کوه نوردی طاقت فرسا و یک لیوان انار گلاسه ی «دونه» می چسبید!

و البته لذت این یک لیوان انار،به سختی افت فشار بعد از آن،نچربید! :/

+ این خوب است که بی خیال امتحانات باشی! چرا که موجب می شود تابستانت به جای 3 ماه،4 ماهه شود!

+ یک تشکر ویژه به سازندگان تلگرام بدهکار هستم!چرا که با استفاده از سیستم کلاود،می توان بدون داشتن موبایل هم از آن استفاده کرد! چیزی که واتساپ از آن بی بهره است :(

+ ددپول Deadpool را چند روز پیش دیدم...!فیلم فوق العاده ای بود...حرف نداشت! فقط تنها نقطه ضعفش این بود که موجب شد،«آقای خیالپرداز» شب ها خواب سوپرهیرو Super Hero شدن ببیند و روزها به این فکر کند که چگونه برای رسیدن به این رویا،نقشه بکشد! شاید دفعه ی بعد که عنکبوت ببینم،به جای اینکه از آن بترسم،آرزو کنم نیشم بزند!