«مکن ای صبح طلوع ...

آقا ...

شب عاشورا و خانه نشینی ؟ به موجب کدام خطا ؟ ..

اتاقم را هیئت میکنم .. خودم مداحش میشوم .. تا خود صبح دم میگیرم:

« امشبی را شه دین در حرمش مهمان است ...

ظهر فردا بدنش زیر سم اسبان است ...

مکن ای صبح طلوع ...

مکن ای صبح طلوع .. »

+ دلتنگ روزشماری هایی می شوم که تا رسیدن عاشورا داشتم ...

+ دلتنگ "ای اهل حرم میر و علم دار ... "

+ دلتنگ "جوانان بنی هاشم بیایید ... "

+ دلتنگ "شاه گفتا کربلا امروز میدان من است ... "

... داستان به «سر» رسید ...

++ تا صلاحدید صاحب وبلاگ؛ریسپانسیو نیستیم :)